١٣٧٧ / ١٨ (بخش نخست) (ادامه نوشتار ١٣٨٨/١٧)
در تاريخ ١٥ ارديبهشت ١٣٨٨ دبيرخانه كميته مركزى حزب توده ايران اطلاعيهاى صادر كرده است كه در آن ازجمله درباره «راه اندازى نشريه ضدتودهاى ”راهتوده“ و نامهنگارىها تحت هدايت و نظارت وزارت اطلاعات به نام ”ا. ك“» صحبت به ميان آورده شده است. همانجا هدف دو اقدام مطرح شده را اطلاعيه «ايجاد انشعاب و انفجار در حزب» ارزيابى مىكند. هدف سطور زير كه با درد و از سر ناچارى و نه با خشنودى بر كاغذ آورده مىشوند، پاسخ به اين ادعاها نيست. در مقاله شماره ١٣٨٨/١٧ استدلالاتى در نادرستى ادعاها بعمل آمد (روشنگرى روا – مضمونى غيردقيق – برداشتى نادرست http://www.tudeh-iha.com/?p=993&lang=fa). جاى طرح اين مسايل در جلسات مسئوليتدار حزبى مىبود. اما سماجت غيرمستدل و غيرمجاز و شگفتآور مسئولان حزبى و در راس آنها رفيق عزيز خاورى و همچنين محمد اميدوار، طرح آنها را به صورت زير اجتنابناپذير ساخته است.
سطور زير كوششى است براى يافتن علل واقعى پراكندگى نظرى و سازمانى در جنبش تودهاى و حزب توده ايران، حزب طبقه كارگر ايران.
نكاتى كه در سطور زير نگاشته خواهند شد همگى جديد نيستند و در صحبتها حضورى و در نوشتارهاى ديگر نيز مطرح شدهاند كه همگى با همين هدف در ميان گذاشته شدهاند. در رد آنها مسئولان حزبى حتى يك سطر استدلال نيز ارايه نداده و يا درباره مواضع مورد انتقاد، حتى در مختصرترين شكل، توضيح ندادهند. برعكس، سكوت متكبرانه و بدون طرح هر نوع استدلال، عامگويىهاى مبهم و اتهامات سطحى، تنها واكنشها را تشكيل داده و مىدهند.
هدف سطور زير نشان دادن علل اين واكنشهاى غيرمتعارف است. هدف نشان دادن اين امر است، كه به قول رفيق عزيز خاورى، از «بدحادثه» رهبرى حزب به دست افرادى افتاد كه سياست علمى حزب توده ايران را در برابر انقلاب ملى و دموكراتيك بزرگ بهمن ٥٧ مردم ايران درك نكرده و با آن موافق نبودند. اكنون هم حرفى و به قول طبرى «گفتنى»اى در اين باره ندارند و لذا چارهاى هم ندارند، جز خود را در پشت شيوههاى پيش گفته سكوت متكبرانه و غيرمجاز، كلىگويىهاى عامِ كممايه و سخنان غيردقيق با نتيجهگيرىهاى نادرست پنهان سازند.
