Author: admin

مقاله شماره ٣٣/١٣٨٧
پيش‏گفتار

دهه ٦٠ و ٧٠ قرن بيستم، در اروپا و به‏ِويژه در فرانسه و آلمان سال‏هاى‏ اوج جنبش دانشجويى‏- روشنفكرى‏ بود، كه خود را مستقل از نبرد طبقاتى‏ در جامعه، آرى‏ مافوق آن مى‏پنداشت و براى‏ خود به‏مثابه “نخبـگان“ و “فرهيختـگان“ جامعه، نقش نيروى‏ محركه و موتور براى‏ تغييرات اجتماعى‏ قائل بود. “چپ نو“ نامى‏ بود كه اين جنبش بر خود نهاده بود و “تئورى‏ انتقادى‏“ را پرچم انديشه خود اعلام كرده بود. دو عنصر ”ديالكتيك نفى‏“ و پوزيتويسم پنهان مضمون فلسفى‏ و تئوريك ”تئورى‏ انتقادى‏“ را تشكيل مى‏دهند. در آن، ”ديالكتيك نفى‏“ پوششى‏ است براى‏ سنتز بين فلسفه زندگى‏ و پوزيتويسم. نتيجه الزامى‏ ديالكتيك نفى‏، ”تئولوژى‏ نفى‏“ است كه در آن ”مطلقيت“، عنصر اساسى‏ اتوپياى‏ فلسفى‏- آنتروپولوژيكى‏ مى‏باشد.
اين جنبش خرده‏بورژوايى‏ كه از سال‏هاى‏ ٢٠-٣٠ همين قرن در كنار و تحت تاثير جنبش كارگرى‏ انقلابى‏ بوجود آمد، با نفى‏ ساختار طبقاتى‏ جامعه، عملاً نبرد طبقاتى‏ در جامعه را نفى‏ كرد و با مواضع پوزيتويستى‏ خود به مدافع و توجيه‏گر نظام سرمايه‏دارى‏ تبديل شد.